Halo 5: Guardians

Tags: Halo 5: Guardians, 343 Industries, Xbox One

Na vier jaar krijgen we eindelijk nog eens een nieuwe mainline Halo game. Wil jij ook de waarheid achterhalen en te weten komen hoe goed deze Halo is? Hunt the Truth dan en lees onze review!

Halo is het vlaggenschip van Xbox, geen Xbox zonder Halo en geen Halo zonder Xbox. Je zou zelfs kunnen stellen dat moest Halo er niet geweest zijn er nu geen Xbox meer zou zijn. Halo is een van de grootste gamefranchises die er bestaan en waarschijnlijk zelfs de grootste exclusieve franchise. Wil je trouwens wat meer achtergrond hebben over de serie voor je aan deze review begint? Dat kan in deze artikels die geschreven zijn door Guy, ook een hele grote Halo fan. De serie heeft Microsoft ondertussen al miljarden opgebracht want naast de games verschijnen er ook talloze boeken, merchandise en zelfs een TV- serie. Halo is dus enorm belangrijk voor Microsoft, maar toch staat de franchise er niet meer zo goed voor als vroeger. Als eerste is er nu veel meer concurrentie dan vroeger, Halo was vroeger de enigste shooter op consoles met blockbuster kaliber. Halo was een cultureel fenomeen. Tegenwoordig heeft Call of Duty vooral die titel gestolen en is het aanbod aan shooters langzaamaan de markt aan het verzadigen. Toen Halo van ontwikkelaar wisselde van Bungie naar 343 Industries schreven velen dan ook de franchise ten dode op, niemand zou kunnen tippen aan de meesters van Bungie. Daarnaast was de receptie van Halo 4, 343’s eerste Halo game, bij de harde kern totaal niet positief omdat er teveel veranderingen waren doorgedrukt die niet echt pasten bij de reeks. Dit had als gevolg dat enkele maanden na de release nog maar enkele duizenden mensen het spel speelden terwijl dit er vroeger miljoenen waren. Tenslotte hebben we nog dat desastreus debacle van vorig jaar, The Master Chief Collection. Bedoelt als het spel dat alle Halo spelers moest verenigen op de nieuwe generatie van consoles, maar dit draaide helemaal niet zo uit. Het spel was zo buggy en kapot dat de multiplayer spelen de eerste paar maanden bijna onmogelijk was. Dit was voor vele fans de druppel die de emmer deed overlopen, Halo was in hun ogen dood en 343 was de franchise niet waardig.

 

Dit is een beetje de sfeer waarin je Halo 5: Guardians moet bekijken. Halo zal niet verdwijnen, daarvoor is het te belangrijk voor Microsoft, maar dit is 343’s laatste kans om te bewijzen dat ze de franchise waardig zijn en voor Halo om dat cultureel fenomeen te blijven dat we ervan gewoon zijn. Wat volgde was een perfect uitgekiemde PR- strategie van Microsoft om het vertrouwen van de fans terug te winnen. De multiplayer zou een terugkeer naar de roots van de serie worden, en de fans konden die al een jaar voor de release testen in een grote beta. De indrukken waren overweldigend positief, Halo 5 zou misschien toch nog goed uitdraaien dachten de meesten. Daarna drupte de campaign info langzaam naar buiten. Een verhaal terug met twee hoofdpersonages, Blue Team dat eindelijk zijn intrede deed in de games, Nathan Fillion terug als Buck en de grootste Halo campaign ooit. Het klonk als een Halo fan zijn natte droom en de hypetrain begon vaart te maken. Toen besloot Microsoft hun meesterzet te onthullen, de Hunt the Truth mediacampagne. Een mix van trailers en audiologs, allemaal ongelooflijk goed gedaan trouwens, die nog meer mysterie scheppen rond wat er allemaal gaat gebeuren in Halo 5. Fast forward naar vandaag en je hebt een hypetrain die voortdondert aan een ongelooflijke snelheid. Nu moet het spel enkel nog de verwachtingen waarmaken en Halo is back. Doet het dit echter wel? Ik kan hier maar één antwoord op geven, een overduidelijke ja! Dit is het spel dat Halo 4 altijd al had moeten zijn, dit is een Halo waardig aan de overweldigende erfenis van Bungie. Het waarom lees je hieronder, laten we beginnen met de campaign en daarna is de multiplayer aan de beurt.

 

CAMPAIGN

Laat ons eerst even vlug de technische details zoals resolutie, fps en audiovisuele presentatie bespreken voor we overgaan naar de campagne zelf. Zoals velen onder jullie al weten heeft 343 besloten om op de Xbox One Halo te doen draaien aan 60fps. Dit wil zeggen dat Halo 5 per seconde 60 keer het beeld op je tv ververst. Het grote voordeel hieraan is dat je spel veel soepeler speelt dan bij 30fps aangezien je invoer dubbel zo snel verwerkt wordt. Het grootste nadeel hieraan is dat het spel zwaarder om te draaien wordt, een probleem dat 343 handig heeft opgelost met een dynamische resolutie. Hierdoor zal het spel de resolutie aanpassen om de 60fps te behouden. Zo zal een rustige scene waar je naar de omgeving kijkt 1080p zijn, maar in het heetst van de strijd iets lager. Uiteindelijk is dit een uitstekende keuze gebleken, het spel draait aan een constante 60fps en de veranderende resolutie is me nooit opgevallen. Audiovisueel is het spel gewoon topkwaliteit. Visueel ziet het spel er heel impressionant uit, zeker als je kijkt naar de schaal van de omgevingen. In de achtergrond kan je prachtige vista’s waarnemen gaande van een woedende oorlog tot een alien planeet. De personages zijn tot in de puntjes uitgewerkt en tijdens de cutscenes zou je soms vergeten dat je een game speelt. Op het vlak van audio behoort dit spel tot de crème de la crème, dit is de beste audio die ik al in een spel heb gehoord. Elk afzonderlijk geluidje is prachtig uitgewerkt. Van het zware geluid van de wapens naar het geluid dat je pantser maakt tijdens het lopen tot zelfs de dialoog van de vijanden. Perfectie.

Uwe Heilige Haloheid

De Halo campaign is voor velen heilig en een goede campaign is voor iedereen anders. Uiteindelijk kunnen we stellen dat wat de gameplay in Halo campaigns zo goed maakt, de uitgebreide sandbox is. Om het in het Vlaams te zeggen, de zandbak waarin we spelen en mogelijkheden krijgen. Die ‘zandbak’ is de optelsom van verschillende delen zoals het level design, wapens & voertuigen en vijandelijke AI. Wanneer ook maar het kleinste deeltje hiervan minder goed is, sputtert de hele machine. Deze optelsom zorgt in Halo 5 voor een fantastisch campagne, waardig om in één adem met de originele trilogie genoemd te worden en zeker bij de beste shooter campagnes van de laatste jaren. Laten we dus deze delen hier allemaal apart bespreken aangezien een Halo campaign maar zo goed is als zijn kleinste onderdeel.

Brave new World                                                                                                                                                                                                                                             

Beginnen doen we met het level design, Halo staat gekend om zijn grote open levels waar de speler zelf de keuze krijgt hoe die verdergaat. Rush ik erdoor zoveel mogelijk vijanden vermoordend of schiet ik ze liever van op een afstandje dood. Iconische levels zoals ‘The Silent Cartographer’, ‘The Ark’ en ‘The Covenant’ zijn nog in vele spelers hun geheugen gegrift. De teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat de bekende grote omgevingen vervangen waren door vooral veel smalle gangen in Halo 4. Gelukkig maakte 343 hierin een bocht van 180° en zijn de kenmerkende grote omgevingen terug in Halo 5. Ik durf zelf zeggen dat het level design nog nooit zo open was, nog nooit zo goed. De omgevingen zijn zo groot en vol actie dat je voor het eerst echt het gevoel krijgt van zich midden in een grote oorlog te bevinden. Sommige slagvelden zijn zelfs zo groot dat het speelgebied zich uitstrekt zover je maar kijken kan. Dat is echter nog niet het beste want een groot gebied alleen maakt iets niet leuk. De manier waarop die gebieden ontworpen zijn maakt van de levels gewoon gekke fun. Elk gebied kan je wel op een dozijn andere mogelijkheden aanpakken, je kan recht door het midden gaan en al de vijandelijke aandacht op je aantrekken. Of misschien sluip je liever rond dankzij de verschillende zijgangen en flank je de vijand. Dan spreken we nog niet over de verschillende spartan abilities die je nog meer mogelijkheden geven dan anders. Met clamber kan je gemakkelijk overal opklimmen zodat je grote stukken kan overslaan en de vijand kan verassen. Doorheen de levels zitten er ook geheime gangen of plaatsen verstopt die je enkel kan bereiken door de omgeving kapot te maken met spartan charge of ground pound. Deze gebieden bevatten vaak speciale wapens of shortcuts die je snel naar de andere kant van het gevecht brengen om daar moord en verderf te zaaien tussen vijanden die van niets weten. Doordat je zoveel mogelijkheden ter beschikking hebt bieden de levels enorm veel herspeelbaarheid. Je kan een level voor de vijfde keer al spelen en nog nieuwe manieren ontdekken om een bepaald stuk aan te pakken. Dit is Halo’s level design in zijn ultieme vorm.

60 Seconds of Fun                                                                                                                                                                                                                                       

De Halo games zijn gebaseerd op een principe dat ’60 seconds of fun’ heet, dit wil zeggen dat er elke 60 seconden iets leuk moet gebeuren. Dit heeft men verwezenlijkt door het bekende samenspel van granaten, wapens en melee. Ik durf zeggen dat ze bij Halo 5 hier nog een vierde onderdeel hebben aan toegevoegd; de spartan abilities. Die abilities veranderen de klassieke Halo gameplay compleet, maar in een positieve zin. Ze zorgen er als het ware voor dat de ondertussen 15 jaar oude klassieke Halo gameplay toch nog modern aanvoelt. Daarboven geven ze je echt het gevoel een snelle, staalharde spartan te zijn. De ongelimiteerde sprint zorgt ervoor dat je overal direct bent waar je wil zijn, de thruster helpt je met imminent gevaar te ontwijken en spartan charge en ground pound zijn allebei zo bevredigende manieren om je vijanden uit de weg te ruimen dat je achterblijft met een grote grijns op je gezicht. Als ik trouwens 343 ergens een grote pluim zou moeten voor geven is het wel hoe bevredigend ze de melee gemaakt hebben. Alles klopt gewoon tot in het kleinste detail, van het geluid van een ton hard staal dat ergens tegen knalt tot de kracht waarmee je vijanden weggeslingerd worden. Het doet je echt voelen als die badass supersoldaat die de spartans zijn.

Daarnaast zijn alle wapens grondig onder handen genomen. Elk wapen heeft nu zijn eigen, mooie, visuele indicatie om in te zoomen dankzij het smartlink systeem, zonder enige afbreuk te doen aan de traditionele manier van hipfire mikken van Halo. Daarnaast is elk wapen voor het eerst in de geschiedenis van Halo nuttig en leuk om te gebruiken. Je hoort het juist, elk wapen tot zelfs de assault rifle toe is eindelijk nuttig. De promethean wapens zijn het meest onder handen genomen, wat wel nodig was aangezien die in Halo 4 gewoon kopieën waren van andere wapens met een gimmick. Niet meer in Halo 5, de wapens voelen nu echt uniek aan. O ja, die nutteloze promethean granaten van in Halo 4? Die zijn eindelijk ook iets waard.  Zoveel echt nieuwe wapens zijn er niet, maar dat voel je niet echt aangezien de meeste wapens zo anders aanvoelen dan we gewoon zijn. De nieuwe wapens die er in zitten, zoals de smg, plasma caster of hydra launcher, zijn echter wel allemaal goed. Misschien iets dat ik wel jammer vond is de rocket launcher. Hier is de iconische SPNKR rocket launcher vervangen door een meer traditioneel, hedendaags model. Zoals we gewoon zijn van Halo zijn er ook enkele voertuigsecties waar je chaos kan zaaien met de bekende Halo voertuigen. Aan de voertuigen is niet veel aangepast, maar dit is dan ook niet echt nodig aangezien die al heel goed waren. Zoals jullie dus kunnen lezen vinden wij de combat in Halo 5 enorm goed. Dit is de Halo combat die we kennen en waar we van houden, maar in een modern jasje gestoken.

Wort Wort

Tenslotte zijn we bij het laatste deeltje van onze Halo sandbox aangekomen, de vijandelijke AI. De Halo serie staat al van in het begin bekend voor zijn enorm goede vijandelijke AI, van de bange grunts tot de meedogenloze elites. De vijanden in Halo worden vaak tot de slimste in de shooterwereld gerekend en dit heeft ook implicaties voor het spel. Slimme vijanden zorgen er namelijk voor dat elke keer je iets opnieuw speelt alles anders loopt. Een slimme vijand kan die ene keer dat doen, maar de andere keer het totaal tegenovergestelde. Het is dit in combinatie met het open leveldesign en de tools die je ter beschikking hebt die ervoor zorgen dat elk segment in een Halo level anders aanvoelt, hoe veel keer je het ook speelt. Ook hier toont 343 dat het uit de fouten van Halo 4 geleerd heeft, waar de Prometheans totaal geen leuke vijanden zoals de Covenant waren. Ik vind zelfs dat dit de grootste verandering in AI gedrag is sinds Halo 2. De Covenant vijanden hebben allemaal een paar nieuwe trucjes gekregen. Hogere Elites gaan van wapen wisselen naarmate de afstand met hun doelwit, Jackals kunnen je slaan als je te dicht bij hen in de buurt komt en Hunters slaan nu zelfs granaten van zich weg. Kleine veranderingen die er toch voor zorgen dat je voor het eerste in jaren je tactiek zal moeten aanpassen, een welkome veranderingen dus. De

Prometheans zijn eindelijk ook leuke en uitdagende vijanden en dit komt vooral door de nieuwe Promethean Soldiers die eigenlijk de vroegere plek van de Knights innemen. Deze Soldiers zijn slim, snel en kunnen teleporteren waardoor ze plots achter je kunnen opduiken. Soldiers zijn zelfs zo slim dat ze andere wapens oprapen of lege voertuigen samen gaan benutten. Daarnaast zijn Knights een plaatsje in de rang opgeschoven en kunnen we die beter vergelijken met Hunters, waar ze als redelijk moeilijk te doden beter op hun plek zijn dan hun Halo 4 variant. Zowel de Soldiers als Knights kan je doden door hun pantser kapot te schieten en dan op de blootgestelde stukken hardlight ( de materie waaruit ze bestaan) te mikken. Deze nieuwe visuele feedback zorgt ervoor dat je weet wanneer ze kwetsbaar zijn, en lost één van de grootste problemen op die ik met de AI in Halo 4 had. Die irritante Watchers waarop menig gamer al vaak gevloekt heeft, krijgen ook enkele welkome veranderingen. Zo gaan ze veel vlugger dood en kunnen ze geen nieuwe vijanden meer doen spawnen. Voor het eerst in de serie worden de vijanden ook slimmer op legendary, daar zijn ze nog meedogenlozer en gewiekster dan anders. Voor een echte uitdaging is legendary dus aan te raden, je zal aangenaam verrast zijn hoe anders de vijanden reageren. Tenslotte is er nog tweede nieuwe Promethean vijand aan het spel toegevoegd, de Warden Eternal. Dit is een beetje een soort van mini baas die je een paar keer in het spel tegenkomt. De gevechten met de Warden behoren tot de leukste in het spel aangezien hij een heel arsenaal aan tactieken tot zijn beschikking heeft. Veel meer ga ik hier echter niet over zeggen aangezien dit iets is dat je zelf voor de eerste keer moet ervaren.

Team up,spartan

Vijandelijke AI is wel niet de enigste belangrijke AI in Halo 5, deze keer krijg je ook een heel team met je mee op je avonturen. Dit team helpt je met het aanpakken van je vijanden, gaat je reviven als je gewond bent en je kan ze ook nog orders geven. Jammer genoeg valt er over deze teammaten niet veel te zeggen. Ze lopen niet in je weg, maar echt nuttig zijn ze ook niet. Het feit dat ze je kunnen reviven is wel handig, maar op hogere moeilijkheden zorgt hun dommigheid hierin vooral voor frustratie. De orders die je ze daarnaast kan geven zijn heel basic, je kan ze niet afzonderlijk commanderen dus ze lopen allemaal samen naar de aangeduide plek. Wat niet echt handig is voor tactisch spel aangezien hierdoor je teammates vaak te ver weg zijn om je te reviven. Dit squadsysteem is dus in mijn ogen vooral een gemiste kans, het weegt niet echt op het plezier dat je uit het spel haalt. Toch zat hier veel meer in, gelukkig kunnen we de AI vervangen door menselijke medespelers, wat het direct al stukken leuker maakt. Campaign co- op gebeurt snel en automatisch, het is zelfs mogelijk om midden in een level te joinen. Jammer genoeg is deze co- op niet meer beschikbaar voor mensen die dit op dezelfde console willen spelen. De feature die vroeger dus één van de steunpillaren van Halo was, splitscreen spelen, is voor het eerst in 15 jaar niet meer beschikbaar wegens technisch te zwaar. Heel jammer, maar dat dit zowaar het enigste echte minpunt van deze campaign is, zegt veel over de fantastische kwaliteit ervan. 
En fantastisch is ze, de campagne van Halo 5. Zoals ik al aanhaalde in het begin van deze review, een Halo campaign is maar zo goed als de optelsom van de onderdelen, maar zo goed als de ‘zandbak’. Aangezien elk afzonderlijk onderdeel zo goed is krijgen we als eindresultaat een fantastisch leuke campagne. Een campagne die zeker zijn plek verdient in de prijzenkast naast Halo 1 tot 3. Ik ben er al zeker van dat ik hier nog uren aan plezier zal aan beleven, is het nu alleen of met vrienden. Voor de mensen die Halo vooral voor de campaign kopen, deze moet je hebben. De gameplay van de campaign is echter niet het enigste dat belangrijk is in een Halo singleplayer, ook het verhaal is van ultiem belang. 

117 reasons to play

Naast erg goede gameplay bieden de Halo games ook een sterk verhaal aan. Vele jaren en 15 boeken en andere fictie later heeft het Halo universum een omvang bereikt die je best kan vergelijken met Star Wars of Lord of the Rings. Het is dus enkel maar logisch dat voor sommige gamers het verhaal in een Halo game even belangrijk is als de gameplay. Ook hier kwam Halo 5 sterk uit de startblokken. De aanwezigheid van Blue Team, Chief’s trouwe team dat al sinds het eerste boek in de lore aanwezig is, en de terugkeer van Edward ‘Nathan Fillion’ Buck. Het klinkt allemaal als een natte droom voor de lorefanatici, maar vult ook het verhaal zijn verwachtingen in?

Armour Locke

Ook hierop kan ik enkel maar positief antwoorden. In Halo 5 krijgen we een heel sterk verhaal voorgeschoteld in de vorm van de clash tussen Chief en Locke en een race tegen de tijd om een mysterieuze macht die het hele universum bedreigt te stoppen. Uiteindelijk is het een verhaal dat terug een beetje het mysterie terugbrengt dat we gewoon zijn van Halo. Wat is die dreiging, van waar komt die en hoe stoppen we het. Wat het verhaal nog beter maakt is het verloop ervan. Chief zoekt eigenlijk de dreiging op om ze te stoppen, zonder goedkeuring van de UNSC. Hierdoor wordt Locke opgedragen om de Chief te achtervolgen en terug te brengen. Die wisselwerking maakt alles juist veel spannender, met Chief ontrafel je telkens een stukje meer van het mysterie om dan terug te springen naar Locke waar de focus vooral ligt op het terugvinden van de Chief. Dit zorgt ervoor dat er telkens een soort cliffhanger structuur wordt gecreëerd die je doet verder spelen omdat je meer wil weten. Het verhaal staat ook redelijk op zijn eigen, je moet dus niet de voorgaande games gespeeld hebben of de boeken gelezen hebben om het echt te snappen, wat in Halo 4 wel het geval was. Het grootste voordeel dat je hebt als ervaren lorekenner zijn de kleine interacties tussen de teamleden tijdens een missie. Aangezien alle personages uit het extended universe komen heb je direct heel wat meer achtergrond rond die figuren en kan je de verhalen over hun vroegere avonturen en de kleine persoonlijke kenmerken ook veel meer appreciëren.  Uiteindelijk hebben we dus te maken met een verhaal het Halo universum waardig, de kwaliteit is zelfs vergelijkbaar met dat in Halo 2. Het is in mijn ogen dus het beste verhaal in een Halo game in 10 jaar. Het enigste waar ik mij misschien vragen bij stel is de uiteindelijke directie van het verhaal. Zonder het verhaal te verklappen kan ik zeggen dat het een gewaagde directie is waarvan ik denk dat enkele fans zeker op hun tenen getrapt zullen zijn. Uiteraard is dat iets dat enkel de tijd zal uitwijzen, maar ikzelf ben uiterst positief over het verhaal.

Conclusie

Uiteindelijk kunnen we dus concluderen dat dit een uitstekende Halo campagne is, de beste in jaren. De combinatie van de klassieke gameplay in een nieuw jasje en de co- op mogelijkheden met vrienden samen met een uitstekend verhaal zorgt ervoor dat er voor iedereen wat wils is. Dit is een Halo campaign die nog jaren door vele mensen zal gespeeld worden.

 

Multiplayer

 

Net zoals bij de Campaign ziet de ideale Halo multiplayer er voor iedereen anders uit. De ene prefereert de 4v4 gametypes waar iedereen gelijk start terwijl de andere gek is op de chaos van grote maps met voertuigen. In een poging beide soorten spelers tevreden te houden heeft 343 de geniale ingeving gehad om de multiplayer onder te verdelen in twee modi, de traditionele arena modus en de nieuwe warzone modus. Voordat we echter dieper op deze twee modi ingaan moeten we het eerst eens hebben over het nieuwe reqsysteem.

Listen up Marines

Dit reqsysteem is eigenlijk het unlocksysteem dat doorheen de hele multiplayer loopt. Via verschillende manieren kan je een aantal reqpacks ontgrendelen waarin een aantal unlocks zitten, genaamd reqs. Deze reqs komen in twee soorten: cosmetische die je zowel in arena en warzone kan gebruiken en reqs met een impact op het spel zelf, deze zijn enkel voor warzone. Bij de cosmetische horen onder andere aanpassingsopties voor je pak, verschillende emblemen, soorten assassinations tot zelfs wapen skins. Er zijn letterlijk duizend verschillende aanpassingsopties voor je spartan, nog nooit kon je in een Halo game je spartan zo uitgebreid aanpassen. Het enigste nadeel aan dit nieuwe reqsysteem is dat het ervoor zorgt dat je niet meer zelf je embleem kan maken, maar dat je moet kiezen uit degene die je vrijspeelt. Daarnaast bevatten de warzone reqs verschillende soorten power weapons en voertuigen die je tijdens een warzone match kan inroepen. Van elk wapen zijn er zelfs varianten die op bepaalde vlakken beter zijn dan het origineel. Dit reqsysteem is heel verslavend, je wil telkens meer unlocken en gezien de hoeveelheid verschillende unlocks zal het ons lang zoet houden. Het heeft ook positieve implicaties voor de toekomst, zo kan 343 eenvoudig nieuwe content aan de game toevoegen.

Arena of Death

De arenamodus die in Halo 5 zit is de puurste Halo multiplayer in jaren, weg loadouts, weg perks en weg willekeurige wapendrops. Iedereen start terug met dezelfde wapens op eenvoudige maps waar telkens dezelfde power weapons spawnen. Dit is traditionele Halo multiplayer op z’n best, en wat voelt die goed. Alhoewel dit dus de traditionele multiplayer is die we allemaal kennen voelt deze ook compleet anders aan dankzij de nieuwe spartan abilities. Deze zorgen ervoor dat die multiplayer helemaal anders speelt, vooral omdat iedereen ze kan gebruiken en ze dus een integraal deel van de gameplay vormen. Eigenlijk ben ik vooral blij dat de multiplayer terug naar de kern gaat, terug naar wat het vroeger zo goed heeft gemaakt. Dat samenspel van controle hebben over de map, gelijk starten en power weapons. Niet teveel troelala, gewoon pure en eerlijke skillbased competitie. Daarnaast is alles gewoon perfect afgewerkt. De verschillende maps zijn allemaal eenvoudig, makkelijk te leren en zorgen ervoor dat er een goede flow in de match zit. Jeff Steitzer is terug als de zalige announcer en zet zijn beste performance ooit neer, achter alles dat hij zegt zit die heerlijke punch die je doet voelen alsof je het meest epische ding ooit hebt gedaan. Er is ook  de compleet nieuwe gamemode breakout, waar je probeert om het ander team uit te schakelen of de neutrale vlag te veroveren. Zelf vind ik dit niet zo geslaagd, te anders buiten de normale arena gameplay, zeker met de halve schilden en de speciale maps. Meer diversiteit kan ik echter alleen maar goedkeuren, iedereen heeft nu eenmaal andere voorkeuren.

Waar de gameplay zelf terug gaat naar de eenvoud van vroeger gaat het postmatch scherm jammer genoeg de andere kant uit. Dat scherm is een verzameling van zoveel verschillende soorten informatie dat je niet weet waar eerst gekeken. Redelijk onoverzichtelijk dus in vergelijking met de eenvoudige easy to get info van vroeger. Spijtig genoeg is er ook geen manier meer om je behaalde medailles te bekijken, toch een grote misrekening als je ziet hoeveel nadruk er op die medailles wordt gelegd tijdens de match. Uiteindelijk heeft de Arena mode op de launch teleurstellend weinig content. Klassieke modi zoals king of the hill, oddball en big team battle zijn niet beschikbaar en er zijn maar 9 maps beschikbaar. Uiteraard moeten we daar de kanttekening bij plaatsen dat alle dlc gratis zal zijn en er dus snel content zal bijkomen. We kunnen dus tot de conclusie komen dat Arena Halo multiplayer is zoals ze moet zijn, perfectie in gameplay. Jammer genoeg zijn er naast de gameplay wat spijtige beslissingen genomen, echter niets waar we al te zwaar aan moeten tillen wetende dat de gratis content zal blijven komen.

SOS Tank

De nieuwe Warzone modus is een heel ander paar mouwen, waar Arena draait om simpliciteit en skill draait het hier om grootsheid en de wat meer casual aanpak. Voor het eerst in de geschiedenis van Halo speel je in deze modus 12 tegen 12, de strijd zal dus een heel pak hectischer zijn dan je gewoon bent. Daarnaast loopt er ook AI rond op de map die je kan doden voor punten, deze AI is zelfs moeilijker dan legendary en is een even grote uitdaging als een menselijke tegenspeler. Er zijn twee varianten; in de gewone variant moet je als eerste 1000 punten behalen om te winnen. Dit doe je door basissen te veroveren of de AI te vermoorden. In de Assault variant moet je ofwel de basissen veroveren of verdedigen tot de tijd op is of de vijand de kern van je basis heeft verwoest. In deze modus kan je ook het reqsysteem gebruiken om power weapons en voertuigen te spawnen wanneer je wil. Dit alles zorgt ervoor dat deze Warzone modus gewoon een grote portie hectische fun is. Er is altijd wel iets te doen, ergens een groot gevecht waar te nemen. Uiteraard is drie tanks op het slagveld hebben niet gebalanceerd zoals normale Halo. Dat hoeft echter ook niet, daarvoor dient Arena, Warzone moet gewoon plezant zijn, wat er ook voorvalt in een match. Op dat punt is 343 dan ook met verve geslaagd, Warzone is gekke fun en vooral een goede plek voor mensen die niet houden van de ultra competitiviteit van Arena. Jammer genoeg is ook hier de content op launch ietwat teleurstellend. Elke Warzone variant heeft momenteel drie, weliswaar grote, maps. De Assault variant maps zijn echter wel een bijgestuurde versie van de normale Warzone maps, eigenlijk zijn er dus maar drie. Hier moeten we echter ook de kanttekening plaatsen dat er gratis content onderweg is. 3 grote maps zijn tenslotte wel genoeg om de modus te blijven spelen tot er nieuwe komen.

Conclusie

Uiteindelijk kunnen we zeggen dat dit de beste poging tot de perfecte Halo multiplayer ooit is. Voor iedereen is er wat wils. Van de competitieve Arena die teruggaat naar wat Halo zo goed maakt tot het gekke Warzone dat gevechten op een enorme schaal aanbiedt voor de meer casual ervaring. De hoeveelheid multiplayer content die je dus krijgt is groter dan ooit, maar dat heeft ook een keerzijde. Door zichzelf zoveel hooi op de vork te nemen is er wel samen veel content, maar is er in elke afzonderlijke modus net niet genoeg content om perfect te zijn. Uiteraard kunnen we dit iets door de vingers zien wetende dat we elke maand nieuwe gratis content zullen krijgen.

 

Algemene conclusie

 

Een enorme review voor een enorm spel, dat is maar fair. Halo 5: Guardians biedt zoveel content aan dat het zelfs de meest doorwinterde spelers maanden zoet zal houden. De campaign is één van de beste ooit en biedt enorm veel herspeelbaarheid. De multiplayer is de grootste ooit met twee totaal verschillende modi die elk een compleet andere ervaring bieden, van de klassieke Halo ervaring tot gigantische slagvelden. Daarnaast speelt Halo 5 gewoon zo lekker, de mix van klassieke Halo gameplay en de moderne spartan abilities zorgt ervoor dat halo klaar is om nog een decennium aan de top te staan. Halo 5: Guardians is zeker niet perfect, maar 343 bewijst hiermee dat het wel een verdomd goede Halo game kan maken en dus een fantastische shooter. Als Xbox eigenaar moet je deze Halo 5: Guardians gewoon aanschaffen, punt uit!